Een twaalftal jaar terug kocht ik mijn eerste eigen stereo-keten met Dolby Prologic om de ingesloten 5 speakers aan te sturen. Ik koos toen voor de MHC-GRX88 en kocht me meteen de bijhorende minidisc-speler (de MDS-M100) aan. Als 16-jarige snaak was aan deze investering van 30.000 oude Belgische frank (+/- €750 als je geen rekening houdt met de inflatie sindsdien 
) heel wat spaarwerk voorafgegaan. Toen ik een jaar of zes later mijn eerste televisie aanschafte (een tweedehandse 82 cm CRT-televisie van hetzelfde merk, meer bepaald de Sony KV-32WS3E) vormde deze TV/hifi-combo het fundament voor mijn beginnende console-collectie, toen nog bestaande uit een Sega Dreamcast en een Sony PStwo. Uiteraard was er in die korte periode een enorme verbetering in multikanaalsgeluid dankzij de opkomst van Dolby Digital AC3 en DTS. Om hiervan te kunnen genieten had ik me reeds de THX-gecertificeerde Logitech Z-680 speakerset aangeschaft voor gebruik in combinatie met mijn desktop-PC. Hierdoor werd mijn computer eigenlijk automatisch gebombardeerd tot de uitverkoren plaats voor gaming en dvd-kijken, zeker nadat mijn 19″ monitor vervangen werd door de net uitgebrachte Dell 2407 WFP.
Uiteraard vormde dit een suboptimale oplossing voor het bekijken van dvd’s in gezelschap, maar goed, dan stelde ik me tevreden met de iets minder uitgebreide mogelijkheden van de eerdergenoemde combinatie. Begin dit jaar echter besloot ik dan toch een plasmatelevisie te kopen, waarbij ik viel voor de charmes van de Samsung PN50A760. Eens gecomplementeerd met mijn intussen door een Microsoft Xbox, Xbox 360, Nintendo Wii en Sony Playstation 3 versterkte consolecollectie, viel mijn hifisetje al snel ietwat uit de toon. 1080p/24-beeld zonder discreet multichannel geluid? Dat zat mij toch een beetje dwars. Ik ging aan het lezen en beluisteren had mijn zinnen eigenlijk gezet op een combinatie op basis van de Sony STR-DA2400 en speakers uit de Wharfedale “Diamond 9″-serie. Ik vond in België echter enkel de “Diamond 8″-reeks (waarop ik mijn luisterbevindingen heb gebaseerd), maar vond deze visueel veel minder aantrekkelijk dan de nieuwere 9-serie. Om de specifieke luidsprekers die ik wenste in een zwart/zilver uitvoering te krijgen, moest ik al intercontinentaal gaan aankopen, en dat zag ik niet speciaal zitten (zeker gezien het totale prijskaartje van meer dan € 2.500). Dus het ging even in de vriezer. En toen was daar… iBood!
Een fantastisch aanbod met een Onkyo TX-SR507 en de Jamo A407 luidsprekerset diende zich aan. Ik had het grotere, maar oudere broertje van de TX-SR507, de TX-SR606, al aan de tand gevoeld en zeer goed bevonden, maar door het ontbreken van een derde set component-ingangen, kon ik niet al mijn consoles aansturen, waardoor de Sony STR-DA2400 mijn voorkeur genoot. Voor een totaalprijs van om en bij de € 700 wou ik echter snel kijken of deze setup toch niet het gros van mijn verwachtingen kon inlossen. Zonder de set te kunnen beluisteren zocht ik dan ook enkele reviews op, waarbij ik al snel tot de constatatie kwam dat de prestaties van dit setje misschien iets beneden mijn verwachtingen lagen, maar dat de prijsdelta van mijn originele droomsetup en deze configuratie een veelvoud was van het prestatieverschil als ik de diverse internetreviews mocht geloven… Dus nam ik “Indiana Jones“-gewijs de step of faith. Een goeie maand geleden stond de lieve UPS-man hier dan ook met twee gigantische zware dozen. En voila vandaag geniet ik heel tevreden van mijn aankoopje en als alles goed gaat blog ik binnen een twaalftal jaar over een even voordelige aankoop van mijn volgende “Home Theatre”-upgrade. Twee fotootjes van mijn setup in mijn (toegegeven, foeilelijke) TV-meubel tref je aan als je doorklikt naar de volledige blog-entry!
Voor meer foto’s van de oude setup en de unboxing van de nieuwe installatie kan je terecht op mijn facebookgallerij.
Tags: audio, gear, hometheatre