Voor het vijftigste magazine van TeeKay-421, de Belgische Star Wars fanclub schreef ondergetekende een bespreking van de toenmalig jongste telg van de lange reeks Star Wars games. Graag deel ik de bespreking met de mensen die het magazine (nog) niet ontvangen. Hopelijk vinden jullie deze bespreking interessant!
Clone Wars Republic Heroes (CWRH) is de jongste telg in een ongetwijfeld lange reeks games gebaseerd op de “Clone Wars”-serie. Je mag je dus verwachten aan een blij weerzien met een heel pak oude en nieuwere bekenden, zoals Anakin, Dooku, Assaj Ventress, Ahsoka, Yoda, Plo Koon, Cad Bane en een resem Clones zoals Bly, Rex, Fixer, etc. maar een nieuwe Skakoan, Kul Teska genaamd. Vooraleer ik dieper inga op de eigenlijke spelervaring, zet ik daarom ook graag dit nieuwe personage in de schijnwerper. Kul Teska is een Skakoan, hetzelfde ras als Watt Tambor en zetelde eveneens in de Techno Union. In tegenstelling tot andere Skakoans beschikt Teska over een sterk gemodificeerd pressure suit dat naast een groot arsenaal aan wapens ook technologie herbergt die hem in staat stelt om “Ironman”-gewijs door de lucht te klieven.
Ingame cutscene
Het eigenlijke spel zoals hier besproken, betreft een exemplaar voor XBOX-360. Daarnaast is het spel eveneens verschenen voor alle andere populaire platformen (Sony PSP, Playstation 2 & 3, PC DVD-ROM en Nintendo DS en Wii). Het betreft een actie-adventure game waarbij de speler afwisselend in de huid van de verschillende protagonisten van de “Clone Wars”-cartoons kruipt om diverse missies tot een goed eind te brengen. De speler wordt hierbij telkens bijgestaan door een gelijkaardig AI-karakter dat op elk willekeurig ogenblik overgenomen kan worden door een tweede speler op de opdrachten coöperatief te volbrengen.
Wat van bij aanvang van het spel al onmiddellijk opvalt, zijn de korte laadtijden van een 10tal seconden per level, ook zonder dat het spel op de harde schijf geïnstalleerd dient te worden – iets dat de bezitters van een XBOX-360 basic of arcade ongetwijfeld op prijs zullen stellen. Na een kort voorgerenderd filmpje belanden we in de in-game engine voor de resterende expositie en kunnen we onmiddellijk aan de slag met onze geliefkoosde helden Anakin & Ahsoka voor de tutorialstage. Doordat Krome Studios (de ontwikkelaar van de game) rechtstreeks toegang had tot de verschillende 3D-modellen uit de reeks, wordt deze look-en-feel dan ook op geslaagde wijze doorgetrokken naar het spel. Uit de sobere omgeving en rudimentaire belichting blijkt wel overduidelijk het multiplatformkarakter van het spel. Door gebruik te maken van ongeveer dezelfde modellen en omgevingen voor de verschillende spelconsoles sparen ontwikkelaar en uitgever een heel pak kosten uit, al heeft dit natuurlijk onmiddellijk tot gevolg dat eigenaars van krachtiger platformen zoals de XBOX-360, Playstation 3 of een stevige PC toch enigszins op hun visuele honger blijven zitten. Tijdens de eerste spelsessie bleek al snel dat de framerate – de grafische soberheid ten spijt –niet altijd even constant blijft. Zeer teleurstellend, want de “Lego Star Wars”-games van Traveller’s Tales hebben in het verleden reeds bewezen dat een toegankelijke multiplatform actie-adventuregame wel degelijk tegen een vlotte en constante 60 frames per seconde op het scherm getoverd kan worden. Bij CWRH lijkt het bij momenten maar om een vierde hiervan te gaan. Een gemiste kans, want spellen in dit genre vragen om een 100% vlotte bediening voor een optimale spelervaring.
Een typisch clone-level
Aangezien velen onder jullie ongetwijfeld bekend zijn met de diverse games uit de Lego-franchise, doe ik even een uitstapje naar deze reeks om CWRH goed te kunnen kaderen. Net zoals in de Legogames ben je zoals vermeld telkens met 2 personages op stap. De levels in deze games zodanig opgebouwd dat je regelmatig gedwongen werd om de unieke eigenschappen van beide complementaire karakters te benutten om de puzzels tot een goed einde te brengen. Niet zo in CWRH, de twee karakters die je ter beschikking hebt, verschillen in niks buiten hun verschijning en hebben nooit unieke mogelijkheden. De puzzels kan je dus altijd oplossen met één karakter en de enige meerwaarde van de coöperatieve speelmodus zit hem dan ook in het grotere gemak waarmee je de missies kan afronden en de challenges waarmee de stages doorspekt zijn. Deze challenges zijn optionele mini-opdrachtjes waarbij je binnen een bepaalde tijd bvb zoveel mogelijk mogelijk droids naar de eeuwige schroothopen moet sturen of zoveel mogelijk force points vergaren. Force points zijn CWRH’s equivalent van de Legopuntjes waarmee je allerhande extraatjes kan kopen voor je karakters, gaande van extra krachten, over maskers en hoeden, tot de mogelijkheid om de verschillende droid-vijanden te laten dansen wanneer je een “Droid Capture” doet. Vermakelijke extraatjes in het begin, maar het gaat al snel vervelen. Qua sonore kwaliteiten stelt CWRH’s gelukkig minder teleur. Zowat alle stemacteurs van de televisiereeks debiteren ook in dit spel hun lijntjes vol overgave en de geluidseffecten van de verschillende wapens en droids zijn uiteraard zeer herkenbaar en worden ruimtelijk uitstekend gepositioneerd op geluidsinstallaties die de Dolby Digital 5.1-standaard ondersteunen. Wel moet ik opmerken dat er niet bijzonder veel variante geluiden in het spel zitten, als je één battle droid hebt horen neersabelen, heb je ze allemaal gehoord, maar het klinkt wel authentiek. Repetitieve, herkenbare geluiden worden overigens niet echt als problematisch aanschouwd door 5- tot 15-jarigen, het publiek waarop dit spel – laat ons wel wezen – gefocust is. Het is dan ook onbegrijpelijk dat PEGI dit spel pas aanbeveelt voor kinderen van 12 jaar of ouder. Ik kan ouders alvast geruststellen: dit spel is niet gewelddadiger dan de cartoons waar uw kinderen vandaag al naar kijken.
Je kan ook diverse voertuigen besturen
Laat me toch nog even kort terugkomen op enkele eigenaardigheden en gebreken waarvan ik jou als potentiële koper toch graag even op de hoogte breng. Elk van de +/- 40 levels is opgedeeld in een hele hoop waypoints. Dit betekent meteen dat je karakter nooit echt permanent kan komen te sterven, wat de jongere spelers zeker zullen weten te appreciëren. De sidekick die je elke missie ter beschikking hebt, wordt immers enkel op papier door AI (Artificial Intelligence) gecontroleerd. Ikzelf vermoed eerder dat hier een AS (Artificial Stupidity) aan het werk is. Zo loopt je medestander zichzelf geregeld vast, weet niet dat hij van platform naar platform moet springen, of tuimelt die simpelweg regelmatig de dieperik in. Dat laatste kan ik nog begrijpen, daar ik het zelf ook dikwijls moeilijk had om sprongen goed te richten. Vaak is het door de karige belichting, schaduwwerking en slecht uitgewerkt perspectief zeer moeilijk om in te schatten waar bepaalde objecten zich exact bevinden in de scene. Je hebt er als speler dan ook dikwijls het raden naar of je een double jump moet doen of niet, en of het tout court de bedoeling is dat je een bepaalde locatie al springend moet bereiken. Als je dan ergens aan een reling hangt te bengelen, moet je al hopen dat je daar niet geconfronteerd wordt met één van de vele bugs die ervoor zorgt dat je karakter noch het bovenliggend platform kan bereiken noch van de reling af kan springen. Een herstart van die welbepaalde missie is dan ook het enige redmiddel in dit geval. Ook in het level onder de naam “Vital Escort” kan je halverwege slechts verder eens Switch klaar is met het hacken van een computerterminal. Terwijl deze Clone Trooper zijn beste beentje voorzet, moet jij de aanstormende droids een kopje kleiner maken. Alleen… eens de verschillende hordes vakkundig neergesabeld door Mace’s paarse lightsaberkling kon ik eindeloos blijven wachten, want Switch kreeg het blijkbaar niet gefixt. Nog maar eens een herstart diende zich dus aan. Je begrijpt dat dit het spelplezier absoluut niet ten goede komt. De eigenlijke controle van de verschillende karakter is letterlijk een mixed bag. Elke type karakter wordt anders gecontroleerd. Jedi’s zijn het best controleerbaar, met de klassieke face buttons voor springen, slaan, force,… Clones daarentegen kunnen enkel over zeer lage obstakels springen, tenzij ze een jetpack hebben. Voor dit jetpack moet je echter de linkse schouderknop van je controller gebruiken, die net boven linkertrekker staat waarmee je in een gehurkte positie komt te staan. Als je wil schieten als clone, moet je hiervoor de rechter analog stick hanteren, waardoor je automatisch vuurt in de richting die je hiermee aanwijst. Als je karakter gelijktijdig nog rondloopt (linker analog stick) en de camera verplaatst zich, dan begrijp je al snel dat het moeilijk mikken is met dit type karakter. Sommige voertuigen zoals STAPs bvb schieten dan weer als je de rechtertrekker ingedrukt houdt, terwijl de face buttons nergens voor gebruikt worden. Kortom een verwarrend zootje, waardoor je voortdurend hoopt dat je in de volgende opdracht een Jedi mag controleren.
De Jedi-levels zijn zowat de leukste
Na een tiental uurtjes heb je de volledige campagne afgehandeld en is er zoals gezegd weinig incentive om het spel nogmaals volledig uit te zitten, tenzij je een verwoed achievement- (XBOX-360 & PC) of trophy-jager (Playstation 3) bent. De meeste volwassen spelfanatici zullen die 10 uur echter niet willen uitzitten en teruggrijpen naar “Lego Star Wars”, om een echt afgewerkt actie-avontuur te beleven. Kort gezegd: kinderen zullen dit lusten als zoete koek, al was het maar omdat ze de verschillende personages intussen zo goed kennen als hun vriendjes van op de speelplaats. Oudere gamers echter zullen snel geërgerd raken door de gebrekkige afwerking en oubollige spelconventies. Gezien sommige moeilijker passages zullen papa en/of mama trouwens sowieso af en toe moeten bijspringen om de allerjongste gamers er voorbij te loodsen. Of was het dit waar PEGI op doelde met hun aanbeveling voor 12-plussers? Nu begint het me te dagen…
Score: Graphics: 10/20 – Sound: 16/20 – Gameplay: 8/20
Eindscore: 50% (weging 20 – 20 – 60%)
Positieve punten: authentieke sfeer – korte laadtijden – gevarieerde missies
Negatieve punten: slechte en inconsistente karaktercontrole – achterhaalde graphics – onstabiele framerate –bugs – ergerlijke passages door gebrekkig level- en gamedesign
PS: Screenshots zijn her en der van het internet geplukt daar ik op mijn XBOX-360 natuurlijk moeilijk zelf de nodige screenshots kon nemen. 
Tags: Star Wars, TeeKay-421, Video Game